Fans

Op de middelbare school ergerde ik mij altijd aan een alternatief meisje met dito Nirvana-trui. Die bekende zwarte trui met gele, warrig voor zich uit kijkende smiley op de voorkant en ietwat klagerige tekst op de rug. Ik liep in die tijd steeds rond met de oordopjes van mijn MD-speler (jawel) op standje 11. Toen het emo-meisje daar de klanken van herkende lichtten haar ogen op. ‘Is dat Nirvana?’

Dat was zeker weten Nirvana. Ik was fan, had immers alle studioalbums en het compilatie-album Incesticide. Daarnaast kon ik vertellen wat de juiste spelling van de naam van de bassist was (Krist Novoselic) en welke complottheorieën er allemaal de ronde deden rond de dood van zanger Kurt Cobain. Ik bereidde me voor op een goed gesprek, maar werd al snel teleurgesteld. ‘Ik heb alleen het nieuwe compilatie-album: Nirvana.’

Fans heb je in allerlei soorten en maten. Daar werd ik van de week nog aan herinnerd. Ik vond mezelf altijd een redelijk Bob Dylan-fan. Meerdere platen van deze man heb ik in de LP-kast staan en we weten allemaal: 1 lp is evenveel waard aan muziekkenners-kudo’s als 10 cd’s, wat weer gelijk staat aan 6400 mp3’s.

Platen van Bob Dylan

Platen van Bob Dylan

Bob Dylan

Maar deze week was ik even het 15-jarige emo-meisje van dik tien jaar geleden. Bob Dylan is namelijk in het land en gezien de beste man zelf bijzonder onbereikbaar is voor journalisten grijp je naar ‘the next best thing’. In Gelderland woont de grootste Bob Dylanfan van Nederland en één van de grootste in die categorie ter wereld. Voor het nieuws van TV-Gelderland mocht ik de beste man filmen en interviewen.


Gefilmd op een Sony Z5.

Vond ik mijzelf heel wat met drie langspeelplaten. Deze man had er duizenden, elk album van elke druk en van elke persing. En nog eens zoveel boeken in elke vertaling plus nog een kast DVD’s, posters, schilderijen en dat allemaal van of over Dylan. Misschien ben ik toch van mezelf niet zo’n fanboy. Het was overigens niet de eerste keer dat ik werd overdonderd door het enthousiasme van echte fans. Precies een jaar geleden stond ik met cameraman Aart bij GelreDome in Arnhem om de toeschouwers van Doe Maar te vragen naar het eerste Symphonica in Rosso-concert dat de band uit de jaren ’80 gaf en ook toen was het enthousiasme aanstekelijk.

Misschien had ik toen op de middelbare school niet zo snel moeten oordelen over mijn leeftijdgenoot. Maargoed, tijd voor een muziekje.